BLOG

Dieren en verdriet; zó bijzonder!
7 maart 2023
Mevrouw was vanuit het ziekenhuis naar huis gebracht. Het was haar wens om thuis te sterven. Haar man, dochter en schoonzoon waren bij haar, vergezeld door één van haar dochters katten. Een siamees, die bij mevrouw en meneer ‘kat’ aan huis was en genoot van de liefdevolle aandacht (en brokjes) die ze van mevrouw kreeg. De poes voelde aan dat er iets “niet goed” was.
Lees verder »
Verdriet en vreugde
30 december 2022
Aan het einde van het jaar gaan mijn gedachten terug naar alles wat er is gebeurd. Ik denk aan alle families die ik mocht begeleiden. Het deed iets met me en dat is maar goed ook. Verdriet om een vader, moeder, broer, zus, kindje. Soms leek het verdriet té groot om te dragen.
Lees verder »
Dag papa
26 oktober 2022
We zitten te waken bij mijn vader. Na maandenlange zorg omdat hij na Covid niet opknapte maar steeds verder achteruit ging, hebben we een paar uur geleden gehoord dat er een longtumor is ontdekt. Opeens wordt ons veel duidelijk. Mijn vader, die zó zijn best deed om te revalideren omdat hij bij de bruiloft van onze zoon aanwezig wilde zijn. Het 60-jarig huwelijksjubileum dat ook in het verschiet lag.
Lees verder »
En nu? Onverwachte gebeurtenissen bij een uitvaart
24 mei 2022
Terwijl ik de kist heel langzaam een stukje laat dalen in het graf, schiet de graflift los en daalt de kist heel snel in het graf. Direct draai ik de knop om en kan ik voorkomen dat de kist hard op de bodem van het graf terecht komt. “Ik dacht dat het misschien een nieuwe methode was” zei de zoon na afloop tegen mij. “Het was lang geleden dat ik een begrafenis meemaakte dus misschien was dit wel hoe het tegenwoordig wordt gedaan”. Een kleindochter vulde aan: “Ja, u bleef zo rustig dat ik dacht dat het misschien wel zo hoorde”.
Lees verder »
Alles weer normaal en dat doet zeer!
29 maart 2022
De afgelopen twee jaar was onze wereld klein. Onze sociale contacten waren heel beperkt en veel activiteiten en bijeenkomsten vielen weg. Nu “mag” alles weer en keren we terug naar “normaal”.   De afgelopen jaren heb ik natuurlijk veel gesproken met mensen in rouw en wat de corona-tijd met hen deed. Je zou denken dat nu alles weer normaal wordt en alles weer lijkt te worden zoals vanouds, dit een opluchting is voor iedereen.
Lees verder »
Dag pap… dag mam…
17 februari 2022
“Om wie jij bent, zijn wij hier samen. Rondom jou staan we stil bij wie jij voor ons geworden bent, Noemen we je naam; zo word jij door ons gekend” .
Lees verder »
Hoe gaat het nu met jóu?
22 november 2021
Dat vragen mijn collega en ik soms aan elkaar. We hebben een prachtig beroep en doen dit met hart en ziel. En wat is het belangrijk en ontzettend fijn om ook een “praatpaal” te kunnen zijn voor elkaar. Begrijp me goed; ik ben niet zielig en hoef zeker geen medelijden. Maar soms is ons werk zwaar en heel verdrietig.
Lees verder »
Een zwaar pak op mijn rug
1 juli 2021
In één week had ik een aantal gesprekken die in mijn hoofd bleven “hangen”. Ik sprak met drie mensen die een verlies hadden geleden. Twee al wat langer geleden, de ander nog maar heel kort geleden. Een verlies aan de dood óf een verlies aan het leven. Ze vertelden mij hoe het met hun ging, hoe ze na dit verlies het leven weer proberen vorm te geven.
Lees verder »
Mag ik het ook zelf doen?
11 mei 2021
In de avond word ik gebeld door een dochter wiens moeder is overleden. Ik ken deze familie want een aantal jaar geleden verzorgde ik de uitvaart van vader. Moeder woonde toen al in het verpleeghuis. Soms kwam ik haar dochter tegen in het dorp en vroeg ik hoe het met haar ging. Nu was ook moeder overleden.
Lees verder »
Intiem afscheid
26 oktober 2020
Al zóveel jaren woonden mevrouw en mijnheer in hun huis midden in de polder. Toen mevrouw was overleden in het ziekenhuis, belde haar dochter mij. “We willen heel graag dat ze thuis wordt opgebaard. We kunnen in de garage wel ruimte vrij maken. Dat is ook voor onze vader fijn, dan kan hij er zo naar toe lopen”.
Lees verder »