BLOG

Alles weer normaal en dat doet zeer!
29 maart 2022
De afgelopen twee jaar was onze wereld klein. Onze sociale contacten waren heel beperkt en veel activiteiten en bijeenkomsten vielen weg. Nu “mag” alles weer en keren we terug naar “normaal”.   De afgelopen jaren heb ik natuurlijk veel gesproken met mensen in rouw en wat de corona-tijd met hen deed. Je zou denken dat nu alles weer normaal wordt en alles weer lijkt te worden zoals vanouds, dit een opluchting is voor iedereen.
Lees verder »
Dag pap… dag mam…
17 februari 2022
“Om wie jij bent, zijn wij hier samen. Rondom jou staan we stil bij wie jij voor ons geworden bent, Noemen we je naam; zo word jij door ons gekend” ....
Lees verder »
Oliebollen
31 december 2021
’s Morgensvroeg, op eerste kerstdag, werd ik gebeld door de vriendin van mijn schoonouders. Haar man was na een lang ziekbed overleden en ze vroeg mij de uitvaart te verzorgen. Het waren mooie en bijzondere dagen, de kerstboom in de kamer en de overledene in een hoek van de kamer opgebaard. We bespraken hun wensen rondom de begrafenis die op oudejaarsdag zou plaatsvinden. “Pa was gek op oliebollen”, vertelde de kinderen.
Lees verder »
Hoe gaat het nu met jóu?
22 november 2021
Dat vragen mijn collega en ik soms aan elkaar. We hebben een prachtig beroep en doen dit met hart en ziel. En wat is het belangrijk en ontzettend fijn om ook een “praatpaal” te kunnen zijn voor elkaar. Begrijp me goed; ik ben niet zielig en hoef zeker geen medelijden. Maar soms is ons werk zwaar en heel verdrietig.
Lees verder »
In het midden
2 augustus 2021
Nadat zijn vrouw en hun moeder is overleden, stap ik de kamer binnen. Haar zoon heb ik al telefonisch gesproken, ook kort voordat zij overleed. We hadden wat dingen doorgesproken, onder andere spraken we over de opbaring. Ik begroet hen nu en condoleer hen met het verlies. Mevrouw wordt in de huiskamer opgebaard op een zogenaamd opbaarbed.
Lees verder »
Een zwaar pak op mijn rug
1 juli 2021
In één week had ik een aantal gesprekken die in mijn hoofd bleven “hangen”. Ik sprak met drie mensen die een verlies hadden geleden. Twee al wat langer geleden, de ander nog maar heel kort geleden. Een verlies aan de dood óf een verlies aan het leven. Ze vertelden mij hoe het met hun ging, hoe ze na dit verlies het leven weer proberen vorm te geven.
Lees verder »
Mag ik het ook zelf doen?
11 mei 2021
In de avond word ik gebeld door een dochter wiens moeder is overleden. Ik ken deze familie want een aantal jaar geleden verzorgde ik de uitvaart van vader. Moeder woonde toen al in het verpleeghuis. Soms kwam ik haar dochter tegen in het dorp en vroeg ik hoe het met haar ging. Nu was ook moeder overleden.
Lees verder »
Jong en oud
14 april 2021
Het is nog vroeg, ik loop over de begraafplaats. Voorafgaand aan een begrafenis ga ik altijd even kijken bij het graf. Vanochtend is het een heel klein grafje dat is gegraven. De mannen die het grafje hebben gegraven hebben er twee treden van aarde in gemaakt. .
Lees verder »
Alle tijd
4 maart 2021
Hoe zorg ik ervoor dat families mijn begeleiding ook écht als persoonlijk en betrokken ervaren? Leidraad hierin is hoe ik zélf begeleid zou willen worden na het overlijden van een geliefde. Dat betekent dan voor mij als uitvaartverzorger dat ik het liefst kort na het overlijden naar de familie ga. Want juist zó kort na het overlijden is het goed om bij hen te zijn. Luisteren, een open hart voor de dingen die zij met mij delen. Dat eerste begin “zet de toon” voor het vervolg in die week.
Lees verder »
Intiem afscheid
26 oktober 2020
Al zóveel jaren woonden mevrouw en mijnheer in hun huis midden in de polder. Toen mevrouw was overleden in het ziekenhuis, belde haar dochter mij. “We willen heel graag dat ze thuis wordt opgebaard. We kunnen in de garage wel ruimte vrij maken. Dat is ook voor onze vader fijn, dan kan hij er zo naar toe lopen”.
Lees verder »