BLOG

Al het verdriet
23 november 2022
Soms vragen mensen mij hoe ik toch omga met al het verdriet dat ik meemaak in mijn werk. Het antwoord daarop vind ik niet gemakkelijk. In deze blog wil ik vertellen hoe ik dat beleef. Allereerst is het natuurlijk altijd zo dat ik bij families kom om hen te helpen. En al deze families, alle sterfgevallen zijn anders.
Lees verder »
Dag papa
26 oktober 2022
We zitten te waken bij mijn vader. Na maandenlange zorg omdat hij na Covid niet opknapte maar steeds verder achteruit ging, hebben we een paar uur geleden gehoord dat er een longtumor is ontdekt. Opeens wordt ons veel duidelijk. Mijn vader, die zó zijn best deed om te revalideren omdat hij bij de bruiloft van onze zoon aanwezig wilde zijn. Het 60-jarig huwelijksjubileum dat ook in het verschiet lag.
Lees verder »
Ik zie de vlag nu niet!
25 juli 2022
Het gezin waar ik kwam om de uitvaart te regelen, kende ik wel. Een echtgenoot, vader en opa was overleden. Er waren best een aantal kleinkinderen, variërend in leeftijd van eind twintig tot peuter- en kleuterleeftijd. Iedereen die mij kent weet inmiddels wel dat ik het heel belangrijk vindt om kinderen te betrekken en te begeleiden bij een afscheid. Zo had ik direct de eerste avond dat ik bij hen was voor de kleinkinderen herinneringsboekjes achter gelaten.
Lees verder »
“We hebben wel één puntje”
22 juni 2022
Een week of drie na de uitvaart ga ik naar de familie toe voor een zogenaamd nazorggesprek. Deze avond had ik afgesproken met een dochter na het overlijden van haar moeder. Het was fijn elkaar weer te zien en te spreken. We zaten aan tafel en ik vroeg hoe het nu met haar was. Een heel gesprek hadden we, waarin de nodige tranen vloeiden.
Lees verder »
En nu? Onverwachte gebeurtenissen bij een uitvaart
24 mei 2022
Terwijl ik de kist heel langzaam een stukje laat dalen in het graf, schiet de graflift los en daalt de kist heel snel in het graf. Direct draai ik de knop om en kan ik voorkomen dat de kist hard op de bodem van het graf terecht komt. “Ik dacht dat het misschien een nieuwe methode was” zei de zoon na afloop tegen mij. “Het was lang geleden dat ik een begrafenis meemaakte dus misschien was dit wel hoe het tegenwoordig wordt gedaan”. Een kleindochter vulde aan: “Ja, u bleef zo rustig dat ik dacht dat het misschien wel zo hoorde”.
Lees verder »
Alles weer normaal en dat doet zeer!
29 maart 2022
De afgelopen twee jaar was onze wereld klein. Onze sociale contacten waren heel beperkt en veel activiteiten en bijeenkomsten vielen weg. Nu “mag” alles weer en keren we terug naar “normaal”.   De afgelopen jaren heb ik natuurlijk veel gesproken met mensen in rouw en wat de corona-tijd met hen deed. Je zou denken dat nu alles weer normaal wordt en alles weer lijkt te worden zoals vanouds, dit een opluchting is voor iedereen.
Lees verder »
Dag pap… dag mam…
17 februari 2022
“Om wie jij bent, zijn wij hier samen. Rondom jou staan we stil bij wie jij voor ons geworden bent, Noemen we je naam; zo word jij door ons gekend” ....
Lees verder »
Oliebollen
31 december 2021
’s Morgensvroeg, op eerste kerstdag, werd ik gebeld door de vriendin van mijn schoonouders. Haar man was na een lang ziekbed overleden en ze vroeg mij de uitvaart te verzorgen. Het waren mooie en bijzondere dagen, de kerstboom in de kamer en de overledene in een hoek van de kamer opgebaard. We bespraken hun wensen rondom de begrafenis die op oudejaarsdag zou plaatsvinden. “Pa was gek op oliebollen”, vertelde de kinderen.
Lees verder »
Hoe gaat het nu met jóu?
22 november 2021
Dat vragen mijn collega en ik soms aan elkaar. We hebben een prachtig beroep en doen dit met hart en ziel. En wat is het belangrijk en ontzettend fijn om ook een “praatpaal” te kunnen zijn voor elkaar. Begrijp me goed; ik ben niet zielig en hoef zeker geen medelijden. Maar soms is ons werk zwaar en heel verdrietig.
Lees verder »
In het midden
2 augustus 2021
Nadat zijn vrouw en hun moeder is overleden, stap ik de kamer binnen. Haar zoon heb ik al telefonisch gesproken, ook kort voordat zij overleed. We hadden wat dingen doorgesproken, onder andere spraken we over de opbaring. Ik begroet hen nu en condoleer hen met het verlies. Mevrouw wordt in de huiskamer opgebaard op een zogenaamd opbaarbed.
Lees verder »