BLOG

Ik zie de vlag nu niet!
25 juli 2022
Het gezin waar ik kwam om de uitvaart te regelen, kende ik wel. Een echtgenoot, vader en opa was overleden. Er waren best een aantal kleinkinderen, variërend in leeftijd van eind twintig tot peuter- en kleuterleeftijd. Iedereen die mij kent weet inmiddels wel dat ik het heel belangrijk vindt om kinderen te betrekken en te begeleiden bij een afscheid. Zo had ik direct de eerste avond dat ik bij hen was voor de kleinkinderen herinneringsboekjes achter gelaten.
Lees verder »
“We hebben wel één puntje”
22 juni 2022
Een week of drie na de uitvaart ga ik naar de familie toe voor een zogenaamd nazorggesprek. Deze avond had ik afgesproken met een dochter na het overlijden van haar moeder. Het was fijn elkaar weer te zien en te spreken. We zaten aan tafel en ik vroeg hoe het nu met haar was. Een heel gesprek hadden we, waarin de nodige tranen vloeiden.
Lees verder »
En nu? Onverwachte gebeurtenissen bij een uitvaart
24 mei 2022
Terwijl ik de kist heel langzaam een stukje laat dalen in het graf, schiet de graflift los en daalt de kist heel snel in het graf. Direct draai ik de knop om en kan ik voorkomen dat de kist hard op de bodem van het graf terecht komt. “Ik dacht dat het misschien een nieuwe methode was” zei de zoon na afloop tegen mij. “Het was lang geleden dat ik een begrafenis meemaakte dus misschien was dit wel hoe het tegenwoordig wordt gedaan”. Een kleindochter vulde aan: “Ja, u bleef zo rustig dat ik dacht dat het misschien wel zo hoorde”.
Lees verder »
Alles weer normaal en dat doet zeer!
29 maart 2022
De afgelopen twee jaar was onze wereld klein. Onze sociale contacten waren heel beperkt en veel activiteiten en bijeenkomsten vielen weg. Nu “mag” alles weer en keren we terug naar “normaal”.   De afgelopen jaren heb ik natuurlijk veel gesproken met mensen in rouw en wat de corona-tijd met hen deed. Je zou denken dat nu alles weer normaal wordt en alles weer lijkt te worden zoals vanouds, dit een opluchting is voor iedereen.
Lees verder »
Dag pap… dag mam…
17 februari 2022
“Om wie jij bent, zijn wij hier samen. Rondom jou staan we stil bij wie jij voor ons geworden bent, Noemen we je naam; zo word jij door ons gekend” ....
Lees verder »
Oliebollen
31 december 2021
’s Morgensvroeg, op eerste kerstdag, werd ik gebeld door de vriendin van mijn schoonouders. Haar man was na een lang ziekbed overleden en ze vroeg mij de uitvaart te verzorgen. Het waren mooie en bijzondere dagen, de kerstboom in de kamer en de overledene in een hoek van de kamer opgebaard. We bespraken hun wensen rondom de begrafenis die op oudejaarsdag zou plaatsvinden. “Pa was gek op oliebollen”, vertelde de kinderen.
Lees verder »
Hoe gaat het nu met jóu?
22 november 2021
Dat vragen mijn collega en ik soms aan elkaar. We hebben een prachtig beroep en doen dit met hart en ziel. En wat is het belangrijk en ontzettend fijn om ook een “praatpaal” te kunnen zijn voor elkaar. Begrijp me goed; ik ben niet zielig en hoef zeker geen medelijden. Maar soms is ons werk zwaar en heel verdrietig.
Lees verder »
In het midden
2 augustus 2021
Nadat zijn vrouw en hun moeder is overleden, stap ik de kamer binnen. Haar zoon heb ik al telefonisch gesproken, ook kort voordat zij overleed. We hadden wat dingen doorgesproken, onder andere spraken we over de opbaring. Ik begroet hen nu en condoleer hen met het verlies. Mevrouw wordt in de huiskamer opgebaard op een zogenaamd opbaarbed.
Lees verder »
Een zwaar pak op mijn rug
1 juli 2021
In één week had ik een aantal gesprekken die in mijn hoofd bleven “hangen”. Ik sprak met drie mensen die een verlies hadden geleden. Twee al wat langer geleden, de ander nog maar heel kort geleden. Een verlies aan de dood óf een verlies aan het leven. Ze vertelden mij hoe het met hun ging, hoe ze na dit verlies het leven weer proberen vorm te geven.
Lees verder »
Mag ik het ook zelf doen?
11 mei 2021
In de avond word ik gebeld door een dochter wiens moeder is overleden. Ik ken deze familie want een aantal jaar geleden verzorgde ik de uitvaart van vader. Moeder woonde toen al in het verpleeghuis. Soms kwam ik haar dochter tegen in het dorp en vroeg ik hoe het met haar ging. Nu was ook moeder overleden.
Lees verder »